مشق شب

آوای کوهستان

poshtedarya — Sat, 17 Dec 2005 16:02:18 GMT

آنگاه که برف می بارد و شما بر کولش سر می خورید و شادی

بازیهایتان را دوره می کنید ، در آن سوی

زمان زنانی را می بینم که با دستان درد بسته تن های رنجور ،

کوه کوه برف بر کول خود می نهند ، از

چکاد کوه که سر در گریبان آسمان دارد کوره راه های

وحشتناکی که کمین گاه مرگ است می گذرند تا

مرگ را به میهمانی آفتاب ببرند .

زنانی که زندگی را از دل سرد سنگ بیرون می کشند .

زنانی که با آرامش و لبخند های منجمد نگاه های پینه بسته

داستان تکراری را تکرار می کنند و لطیف

ترین نوازش از دستانی که چنان سنگ سخت و چنان یخ

سردمی وزد.

وکودکانی که ۶ بهار نخستشان با ریسمانی هول انگیز به پشت

سخت و پر تلاطم مادری که گاه از سنگ

و برف و یخ و گاه از گیاه و چوب و درد انباشته می شود بسته

می شود و بس.

کلاسی که پنج دوره تحصیلی را در یک زمان و تنها با یک معلم

معلمی برای همه در خود دارد .

از فکر کردنش سرم گیج می رود

و زندگان بدانید که کلاس بر گرده مردگان برپاست

بر مزار مردگان فهم می جویند

کلاسی که در گورستان شکل می گیرد آری گورستان تنها اندک

زمینی هموار که در گورستان یافت می شود .

کلاسی که سنگ های مزار صندلیش اندک درختانش سقف آن و

بچه ها از همان ایام کشتن را می آموزند ...

کشتن آرزوها کشتن مزه ها کشتن بازی ها و ...

اینکه فهمیده اند انتخاب واژه ای ایست بی معنا

در دنیای آنان چه ساده زمان فدای مکان می شود مکانی که از

گذر زمان بی خبر مانده است

ومردانی با دستان شخم زده و شیارهای گود که هنوز مهر و

عاطفه را سرشار در خود دارد .

و این حکایتیست واقعی از سرزمینی واقعی با مردمانی واقعی

دوستان خوب من

نه هیچ به معجزه ای دل نبسته ام

به نگاه شمایان چرا

چرا که در آن سوی مرز نگاهتان عشق عاطفه پراز فریاد انتظار

می کشند

و دوست داشتن حکایتیست که در رگهایتان جاریست

و توانستن آیت حضورتان.

نمایشگاه عکس مردم شناسی دانشکده علوم

اجتماعی

روزی که خبرنگارها خود خبر شدند

poshtedarya — Thu, 08 Dec 2005 09:04:18 GMT

خبرنگارها ، خبر شدند

تيتر:
آخرين كلام زندگى
ليد:
لنزهاى له شده
تكه پاره هاى كاغذ خبر
خبرنگارها، خبر شدند.
•••
حجم بال ها شكسته،
انجماد لحظه ها
خنده خبرنگارهاى شوخ را
خشك كرده است
•••
باز هم گزارش سقوط اين ابوقراضه ها
با كدام دوربين؟
قلم كجاست؟
صفحه نخست روزنامه ها
سفيد چاپ مى شوند
بچه ها غروب كرده اند...
براى همكارانى كه پر كشيدند
رضا زندى

یادی ازآنهایی که فراموش شده اند هرجند که عصاره وجودشان زمزمه تنهایی های ماست

poshtedarya — Wed, 30 Nov 2005 08:14:13 GMT

آخر امکانات

poshtedarya — Wed, 12 Oct 2005 07:21:18 GMT

ما که هروقت اومدیم تو سایت دانشکده پشت هر کامپیوتری که نشستیم

یه عیب و ایرادی داشت حتی این کامپیوترهای مثلا جدید،بابا

خفه شدیم تو این همه امکانات استادام که ماشاالله نفسشون ازجای

گرم بلند میشه هی پشت سرهم کارهای اینترنتی میدن مثلا : سرچ کتاب

یا همان جستجوی کتاب خومدمون در اینترنت آنهم ۱۰۰تا تازه چی

همش کتابهای روزنامه نگاری .البته شوخی کردم ما استادای سختگیر

رو بیشتر

دوست داریم .البته اگر حمل بر چاپلوسی نشه.راستی تایادم نرفته

یه چیزی بگم درمورد اسم وبلاگ ،من به هیچ وجه به قول استاد نیهیلیست

نیستم هرچند خیلی وقتها احساس میکنم که زندگی هیچ معنای خاصی

نداره یا حداقل زندگی تو دنیای امروز هیچ ارزشی نداره، اما فکر نمی کنم

عاقبت یا سرانجامی هم نداشته باشه خوب بسه دیگه خیلی حرافی کردم

برم به کار و زندگیم برسم که....

فعلا با اجازه.

يه گوشه چشم

poshtedarya — Sun, 09 Oct 2005 13:38:18 GMT

نمی دونم چرا بین این همه عکس این یکی چشممو گرفت با این که هیچ

مناسبت خاصی نه با این روزا داره نه با اسم وبلاگ، ولی شاید یه گریز

بود از این شهر شلوغ با آدمهای رنگ و وارنگ ،مشغله های فکری الکی و

هزار و یه حرف نگفته دیگه به درون به یه درون آشفته و خسته از همه

چیزایی که دور و برشن.

اینو هیچ وقت فراموش نکن!

poshtedarya — Sun, 09 Oct 2005 13:08:18 GMT

به خدا نگو مشکل بزرگی دارم به مشکل بگو خدای بزرگی دارم...